Staan

Ik was zestien toen ik naar mijn eerste concert ging. Funkrockband Mother’s Finest, Martinihal Groningen. Jointjes gingen rond om me heen, ik bedankte, bleu als ik was. Ontelbare andere concerten volgden in de bijna vijf decennia erna. En nu, vanavond, realiseer ik me pas wat ik al die jaren deed zonder erbij stil te staan, letterlijk. Uren staan en genieten van mijn favoriete bandje. Zitten was voor ouwe lullen.
Mijn koninkrijk voor een stoel, denk ik nu.
We schuifelen langzaam naar binnen. ‘Links vooraan’, souffleert mijn kompaan, die een nog ervarener concertganger is dan ik. Verdomd, hij heeft gelijk. We duiken in een soort luchtbel tussen de mensenlijven. Best goed zicht op het podium en nog belangrijker – we kunnen weliswaar niet zitten – maar wel leunen. Tegen de bar om precies te zijn. Wat een meesterzet, in de wetenschap dat we twee voorprogramma’s - Any Kind en Loma - en dan pas de hoofdact Shearwater voor de boeg hebben. Respectievelijk een soloproject, experimentele, dromerige artpop en een indierockband uit Austin, Texas, geleid door zanger Jonathan Meiburg die tevens ornitholoog is. Ik kende ze geen van allen, mijn vriend is de muzikale attaché waar ik blind op vaar. Wel van tevoren op Spotify mijn huiswerk gedaan. Klonk veelbelovend.
Over onze hoofden heen is een transport van treetjes bier naar het epicentrum van de staanplaatsen aan de gang: het midden van de zaal. Daar waar de lichaamsdichtheid het grootste is en naar alle waarschijnlijkheid de zweetlucht geen neusgat overslaat. Vroeger stond ik daar vrolijk tussen.
Mooi concert constateren we tevreden als we na drie uur naar de uitgang lopen. Fysiek tamelijk fit zelfs, een flinke meevaller. En intussen ben ik heimelijk verliefd geraakt op de introverte en mysterieuze Emily Cross, zangeres van Loma. Ik weet het: onbereikbaarder dan ooit die liefde want ik ben zo’n ouwe lul geworden die naar een stoel verlangt bij een popconcert.