Na het wakker worden, grijp ik meteen naar mijn smartphone om te weten hoe de wereld er voorstaat. Een gewoonte die ik wil afleren. Het is namelijk allesbehalve het recept om opgewekt uit bed te stappen.
Later op de dag verdwijnt het wereldleed naar de achtergrond. Ik ga langs bij mijn hoogbejaarde moeder die in een zorgcentrum woont. Daar beperkt het bestaan zich tot een overzichtelijk aantal, per rollator bereikbare, vierkante meters. Hier is de boze buitenwereld ver weg. Althans, daar ga ik voor het gemak van uit.
Omdat de koffie bijna op is, fiets ik nog even naar de supermarkt. Als ik onderweg weer aan het wereldpiekeren sla, spreek ik mezelf streng toe. Wees toch hier man. Snuif de lente op, geniet van de bloeiende magnolia en ander bloesempracht.
Ik geef gehoor aan het dwingend geformuleerde advies van mezelf. Het helpt.
Maar waar ik later nog het meest van opknap, is van de man die naast me staat bij de zelfscankassa. Hij is de extra bonus op het voordeel dat ik verzilver op de pakken koffie. Ik ken die stem, bedenk ik als ik hem op joviale toon hoor praten. ‘Jazeker, ik doe meestal híer mijn boodschappen!’, zegt hij. Ik werp een blik opzij. Het is ‘m. Hij draagt een zwarte hoodie, blauwe spijkerbroek en witte sneakers. Inmiddels staat hij bij de poortjes en steekt zijn boodschappentasvrije hand naar ons op. ‘Haai haai!’
Misschien hou ik mezelf voor de gek. Maar ik vind het geruststellend dat de baas van de NAVO hier vrijdagmiddag om kwart voor vier boodschappen staat te doen. In zijn vrijetijdskloffie nog wel. Ik kan hem op geen enkele jachtigheid betrappen, hij heeft zelfs tijd voor een kort kletspraatje.
Dan zal de wereld nog wel even niet vergaan toch?
Reactie plaatsen
Reacties